Yaprak

Sonbahar geldi
Esecek bir rüzgarın korkusu vardı artık içimde
Dalından kopacağını bilerek yaşıyordum
Güneş bile rengini hüzne boğmuştu
Etrafımda savrulan yaprakları görüyordum
Hiçbiri gülmüyordu yüzüme, sonumu hatırlatıyorlardı
14 Kasım 2002 saat 12:15 savruldum
Elveda bile diyemedim
Dakikalarca havada savruldum, korktum, ağladım
Sonra bir kaldırımı düştüm
Günlerce yalnız kaldım
Kim geçse yanımdan bir kez daha savruldum
Karşı kaldırıma geçmişim uyurken
İlk kar tanesi benim üstüme düştü
Beyaz yakışmıştı bana
Memnundum halimden
Bİr sabah uyandığımda her yer kapkaranlıktı
Ne bir ses Ne bir rüzgar Ne bir renk
Aylar geçti bedenim kurudu, çatlamak üzereydim
Aniden etraf aydınlandı
Çok da uzun sürmedi
Ama artık biliyordum nerdeyim
Arasındaydım iki yaprağın
Sayfa 65-66
18 eylül 2006 saat 02:15
Senden başka kimse açmıyor bu sayfaları
Gözyaşlarıyla besleniyorum
O gün anladım
Ben bir aşkın ayracıydım artık